3 december 2021

Van klein naar groot

2 min read

Het leuke aan broers en zussen hebben, is dat je natuurlijk veel herinneringen deelt. Als je eenmaal volwassen bent, is het leuk af en toe terug te denken aan de vakanties die je samen gevierd hebt, de onnozele ruzies die je met elkaar hebt gehad en de grappen die je samen uithaalde. Daarnaast is het heel leuk om van elkaar te zien hoe je je ontwikkelt. Je herinnert je nog goed hoe je broertje was toen hij vijf was, maar ook vijftien en vervolgens vijfentwintig. Van klein kereltje ontwikkelt hij zich tot een volwassen man en het is mooi dat proces te kunnen volgen. Wij waren allemaal sportief thuis, maar mijn broertje spande toch wel de kroon. Laatst was hij naar een reünie van zijn lagere school gegaan en zijn oud-klasgenoten wisten nog dat ze hem altijd als eerste kozen bij het samenstellen van een team bij gym. Hij vertelde mij dat een aantal van hen dacht dat hij zeker de sport in zou gaan.

Reizen

Sport is ook altijd een grote droom van hem geweest en toch is het anders gelopen. Na zijn middelbare school is hij gaan reizen. Stan vond dat zo leuk dat hij een opleiding in toerisme is gaan doen en vervolgens is hij aan de slag gegaan bij een groot reisbureau. In de periode dat hij studeerde, had hij onder andere een bijbaan als gids bij groepsreizen. Hij heeft inmiddels dus veel van de wereld gezien. Het is altijd leuk hem te horen vertellen over verschillende culturen en landen. Op een gegeven moment kwam hij in een land waarbij hij er heel erg mee geconfronteerd werd dat het niet eerlijk verdeeld is in de wereld. Stan ging zich bezighouden met politiek, maar merkte al snel dat hij daar niet gelukkig van werd. Toch wilde hij wat met zijn maatschappelijke betrokkenheid.

Iets betekenen

Hij realiseerde zich dat hij veel directer wilde helpen dan dat hij via de politiek kon doen. Daarom besloot Stan een stichting op te richten waarmee hij geld inzamelde om kleding, beddengoed en speelgoed te kopen en deze naar plekken in de wereld kon brengen waar met name kinderen heel weinig hebben. Twee keer per jaar verscheept hij deze spullen en omdat hij alleen dan een busje nodig heeft, heeft hij gekozen voor een shortlease bedrijfswagen. Op vele manieren probeert hij de kosten zo laag mogelijk te houden, zodat het overgrote deel dat gedoneerd wordt, puur gebruikt wordt om de spullen te kopen en te verschepen. Het is mooi om te zien hoeveel voldoening het hem geeft om te zien hoe de mensen daar geholpen zijn met de spullen. Daarnaast is hij nog steeds werkzaam bij het reisbureau en sport hij net als vroeger nog steeds fanatiek. Ik ben erg trots op hem!